Z kalendarium Gruppy: Kuda Gierman, czyli gigantyczny obraz, powstanie świata i niekończąca się biesiada. W 1987 roku Gruppa została zaproszona do wzięcia udziału w prestiżowej imprezie Documenta w Kassel. Za tą edycją stała idea tworzenia wspólnych prac przez wybrane grupy artystyczne. „Kuda Gierman” to wielkoskalowy obraz, który podczas trwania wydarzenia namalowali wspólnie wszyscy członkowie Gruppy. Praca o imponującym rozmiarze 6 x 6 metrów powstawała „na żywo” i przedstawiała symboliczny początek świata. To jedyna praca, którą współtworzyli wszyscy członkowie kolektywu. Tworzeniu pracy towarzyszył trwający nieustannie performance. Członkowie Gruppy zorganizowali spory stół biesiadny, do którego zaproszeni byli wszyscy uczestnicy Documenta, którzy mieli ochotę dołączyć w dowolnym czasie. Gruppie towarzyszyła kuratorka Anda Rottenberg, która tak wspomina wspólną podróż do Kassel: „W hali K-18 panowała atmosfera skupienia i dyscypliny pracy, słychać było rytmiczne uderzenia młoteczków, warkot wkrętarek i pił elektrycznych, jakby tam nadal produkowano karabiny, a nie sztukę. Pod ścianą stał obciągnięty białym płótnem blejtram o wymiarach sześć na sześć metrów. Czekał na Gruppę. Ale nikt się nie spieszył. Zajęliśmy jedyny stół, wystawiliśmy klasyczną polską wałówkę, czyli kiełbasę, chleb, ogórki i wódkę. Zaczęła się konsumpcja i śpiew. Omijano nas z pewną taką nieufnością do chwili, kiedy nagle cała szóstka stanęła przed płótnem uzbrojona w farby i pędzle (niektóre na długich wysięgnikach). Wówczas w hali zrobiło się cicho i wszyscy zamarli w oczekiwaniu na pierwsze pociągnięcie.” - fragment tekstu Andy Rottenberg „Między tekstami (czyli moje życie z Gruppą)”. Historię powstawania koncepcji opisał także Ryszard Woźniak w reportażu z wydarzenia zamieszczonym w 9. numerze „Oj dobrze już”: „Pozornie spóźnieni ze swoją ekspresjonistyczną stylistyką malarze z Warszawy podjęli dyskusję z nudnym, międzynarodowym materializmem w dzisiejszej sztuce, z czcią dla współczesnej techniki i technologii, z brakiem polotu, duchowych treści, z brakiem poczucia humoru wreszcie. Pytając »Kuda Gierman« zapytali też sami siebie o kierunek dla artysty, o możliwość i potrzebę wyznaczania go, o sens wolności i autonomii względem samego siebie i społeczeństw”